We gingen ontbijten. Helaas waren de semmeln (witte broodjes) op. Dat is een minpuntje. We waren wel wat aan de late kant, maar dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Er lagen wel andere soorten broodjes, dus heb ik er daarvan een paar genomen. Die waren ook wel lekker.
Ik wil geen al te inspannende wandeling vandaag. Nu wil ik dat meestal niet, maar nu heb ik een goede reden: de knieën. Ik stel voor een Stausee op te zoeken (een stuwmeer) omdat dat vaak in een mooie omgeving ligt, én het wandelpad vaak langs de oever loopt, en daarom vlak is. Er zijn hier twee stuwmeren in de buurt. Beide zijn bereikbaar via een tolweg. Dat is jammer.
Uiteindelijk besluiten we om met de andere kabelbaan naar boven te gaan, en dan naar de Penkeljoch te wandelen. Dat is een rondwandeling, met een stijging (en daling) van ca. 300 meter, maar over een grotere afstand, zodat het niet zo stijl is.
De penkelbahn, die we nu nemen, heeft kleinere kabines, maar er zijn er veel meer. We nemen plaats in de eerstvolgende die langs komt. We gaan langzamer dan de grote kabine van gisteren, hoewel de afstand ongeveer gelijk is. Hij start op 850 meter en gaat tot 1800 meter.
Een kabine van de Penkenbahn
We stappen uit bij wat het Mittelstation heet. Dan is het de bedoeling dat we lopen naar het Bergstation. We kunnen kiezen tussen linksom of rechtsom, onderlangs of bovenlangs. We kiezen voor bovenlangs. Inderdaad valt het wel mee met de stijlheid. Ik hoef minder vaak te rusten.
Edwin bij een dode boom, je hebt hier een weids uitzicht
Een parapenter vertrekt, maar het mislukt
Deze parapenter vertrekt goed
Bij het Mittelstation gekomen, gaan we zitten om wat te eten. Edwin neemt Erbsensuppe (erwtensoep), maar degenen die mij kennen weten dat ik dat niet lust. Ik neem een Nudelsuppe. Het is lekker, en ligt niet zo zwaar op de maag als de Gröstl van gisteren. Bij het restaurant hebben ze ook een ezeltje. Op het hokje waar hij inzit staan. 3 namen, nl. Marina, Hansi en Pepe. Even later zien we duidelijk dat het Pepe is. Wat een lange heeft- ie, zeg!
Na het eten ga ik nog even naar het toilet, en daarna wandelen we een rondje langs een grote vijver die hier is aangelegd. Ze hebben van die grote plastic ballen, waar je in kunt, en waarmee je als het ware op het water kan lopen. Nou, dat gaat niet best! In een van de ballen zit een jongetje, die door de wind harder wordt weggeblazen dan hij kan lopen. Gelukkig zit de bal vast met een touw.
De vijver met de "loopballen"
We lopen verder naar de Penkenjoch. Dat is niet ver meer. Daar is ook een kabelbaan, die uitkomt in een ander plaatsje. Wanneer we de weg terug aanvangen, begint het pad met een redelijke daling. Ik voelde al vrij snel dat het niet goed gaat met mijn knieën. Nu konden we twee dingen doen. Of we gaan met de kabelbaan hier terug, en dan met de bus naar Mayrhofen terug. Of we lopen terug naar het Bergstation, en gaan daar terug met de kabelbaan. We kozen voor het laatste. Dat is handiger, want dan komen we weer uit in Mayrhofen.
Deze kwamen we tegen onderweg
Dus we lopen terug. Daar stappen we weer in een kabine. Ik ga zitten en sta meteen weer op, want het bankje is nat. Nu heb ik een natte kont. Nou, met dit weer droogt het snel genoeg weer. Eenmaal terug in Mayrhofen, voelen we dat het warmer is dan boven, flink warmer. En boven vonden we het al warm. Terug op de hotelkamer, bleek het daar redelijk koel te zijn. We ploften neer, keken wat tv en stonden weer op toen het tijd was om te eten.
Wat staat die koe daar maf!
BeantwoordenVerwijderenJa, maar het is wel een leuk plaatje, toch?
BeantwoordenVerwijderen