Je kunt de wandeling in 2 richtingen lopen: van de Wutachmühle naar de Schattenmühle, of andersom. Of je begint bij een plaatsje Boll, dan is het iets korter. We waren van plan in Boll te parkeren, daar de bus te nemen naar de Wutachmühle en dan terug te lopen door de Wutachschlucht naar Boll. Op zich een goed plan, ware het niet dat de bus helemaal niet rijdt van Boll naar de Wutachmühle. En daar kwamen we pas achter bij de bushalte.
Goed, plan B. We rijden naar de parkeerplaats van de Schattenmühle. Dan lopen we door de Wutachschlucht naar de Wutachmühle, en nemen daar de bus terug naar de Schattenmühleparkeerplaats. Dat is een beter plan, maar dan moeten we wel zorgen dat we om 14:45 uur uiterlijk bij de Wutachmühle zijn, want de bus rijdt om 14:50 uur en daarna om 16:59 pas weer. Meer bussen gaan er niet. Dat is zo omdat het een doordeweekse dag is, en dan rijden er minder bussen. In het weekend rijdt er elk uur een bus, maar het is vrijdag, dus daar hebben we nu niets aan.
Ok, dat doen we. We rijden naar de Schattenmühleparkeerplaats en zetten de auto neer. Daar treffen we een stel dat precies dezelfde problemen had met uitzoeken hoe de wandeling te maken. Nou, dan ligt het niet aan ons.
Het is 9:55 uur wanneer we de wandeling aanvangen. Het riviertje de Wutach is nu rustig en doet zijn naam geen eer aan. Wutach komt van "Wutende Ach", wanneer hij onstuimig stroomt bij hoog water. Maar het is droog geweest, dus dat valt nu wel mee. De wandeling is afwisselend stijgend en dalend. De ene keer zou je het water in kunnen lopen, en even later zie je het riviertje ver onder je. En dat gaat de hele wandeling zo. We lopen met de stroom mee, dus in theorie zou je iets meer moeten dalen dan klimmen.
Een boom ligt over het pad. Dat geeft niet... dan zagen we er gewoon een stuk tussenuit.
De lucht is vochtig in de kloof. En het wordt al snel warmer. Vochtig warm, dus. Klam. Gelukkig is er ook veel schaduw van de bomen.
Op enig moment lopen we in een veld met planten en bloemen, en de bladeren daarvan zijn gewoon nat. De bodem is soms van klei met steentjes, en doordat het vochtig is, kan het tamelijk glad zijn. Goede schoenen met profielzolen zijn hier wel belangrijk.
Na 2 uur lopen zijn we ongeveer halverwege, op 6 km. Dan lopen we mooi op schema, want de aangegeven tijdsduur van de wandeling is 4 uur voor de afstand van 13 km. We zien op een open plaatsje wat bankjes en er zitten meer mensen te pauzeren. Wij volgen dit voorbeeld en eten een evergreen. Dan gaan we snel weer verder. Hoe langer je blijft zitten, hoe moeilijker je weer op gang komt, namelijk.
Nu beginnen ook de hoge rotsen in beeld te komen, en krijg je echt het gevoel in een kloof te zitten. Je kunt duidelijk de lagen in het gesteente zien. Af en toe steken we het riviertje over met een bruggetje. Er is een wat moeras-achtig gedeelte en het pad maakt een omtrekkende beweging om het moeras heen. Edwin merkt op dat er niet zoveel dieren zijn, zoals eekhoorntjes. Je hoort of ziet af en toe een vogeltje, maar dat is het dan. Ik hoor ineens geritsel naast me in de struiken, en dan schiet een eekhoorn voor ons het pad op. Hij vlucht over het pad weg en zo zien we hem best lang rennen.
Wanneer het nog ongeveer 4 km is, lopen we een eindje vlak langs de rotswand, terwijl aan de andere kant de rivier vlak naast ons zit. Op één punt zit er een gat in het pad, en ik ben blij dat er een hulptouw hangt, waaraan je een beetje moet gaan hangen om zo naar de andere kant te springen.
Om 14:05 uur lopen we de kloof uit, dus we hebben het mooi op tijd gedaan. Er is een kiosk en ik koop een fles Spezi voor ons. We hebben dorst, ook al hadden we drinken bij ons. De bus is te vroeg, maar ze (vrouwelijke chauffeur) wil zelf ook even pauzeren, want we kunnen nog niet instappen. Wanneer dat wel mag en iedereen is ingestapt, zit de bus wel bijna vol. We zien ook het stel weer dat we aan het begin van de wandeling hebben gezien. De bus rijdt in ca 25 minuten naar de parkeerplaats bij de Schattenmühle.
GPS opname van de wandeling door de Wutachschlucht
We rijden terug naar het hotel. We horen op de radio van noodweer elders in Duitsland. Hier is geen vuiltje aan de lucht. We gaan even toiletteren en andere schoenen aantrekken, en dan gaan we een restaurantje zoeken. We hebben al wel een beetje trek, maar omdat het 4 uur is, willen we nog niet gaan eten, maar het tussendoortje moet ook niet te groot zijn. We kiezen voor ijs. Er is hier een ijssalon, en Edwin kiest voor een chocolade coup en ik voor een met kersen.
Na het ijsje lopen we wat door het plaatsje en kijken op de menukaarten van verschillende restaurantjes. We kiezen er eentje uit die een terrasje aan het meer heeft. Ik neem een varkens steak met Pfifferlingen en Edwin een omelet met Pfifferlingen en tomaten. We drinken er een bier bij.
Edwin heeft een onbemande benzinepomp gezien en gaat even kijken of je met Maestro kunt betalen. Ik heb geen zin om mee te gaan en loop vast naar het hotel. Kennelijk kun je met Maestro betalen, want zodra Edwin terug is bij het hotel pakt hij de auto en gaat tanken. Hebben we dat alvast gehad, want morgen gaan we terug naar huis.
We blijven nog even op ons balkonnetje zitten lezen tot de zon ondergaat, en het afkoelt. Ik ben stijf van de wandeling en ook kan ik mijn ogen niet lang meer open houden en ik ga voor 12 uur al naar bed. Edwin blijft nog even naar een tenniswedstrijd kijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten