Luxemburg 2013: Klein Zwitserland

Ik heb wel eens beter geslapen dan afgelopen nacht. Niet dat het bed zo slecht is. Het is wel een vrij zacht bed, en voor Edwin wat kort, maar daar heb ik geen last van. Het was vrij warm, ondanks de airconditioning, en ik kon gewoon de slaap niet vatten. Ik had de wekker gezet op 8:30 uur en iets later stonden we op. Toen we even later de ontbijtzaal inliepen,waren alle tafeltjes nog gedekt, alsof we de enigen zijn. Behalve het meisje dat ons koffie kwam brengen, hebben we niemand gezien. Het ontbijt is prima in orde: brood en broodjes, kaas, vleeswaren, jam, honing, yoghurt, fruit, jus d'orange, roerei met bacon.

We hoefden niet meer te bedenken wat we wilden doen, want dat hadden we al bedacht. We gaan naar een gebied dat Petite Suisse wordt genoemd, oftewel Klein Zwitserland. We trokken onze wandelkleding aan, en gingen op weg. Toen we bij onze auto in de parkeergarage kwamen, stond er een Eend naast, met witte strikjes en bloemen. Aha, dan zijn we toch niet de enige gasten, er is ook nog een pasgetrouwd stel. Hoewel dit een prima hotel is, vind ik het toch niet een lokatie voor een bruidsnacht, maar daar denken zij anders over.



We vertrokken en reden eerst naar een stadje Echternach. Dat is het oudste stadje van het groothertogdom Luxemburg. Het leek wel of er iets te doen was, want de straat naar het centrum was afgezet, en de meeste parkeerplaatsen waren vol. We vonden uiteindelijk toch nog een plekje, en konden het stadje bekijken. Er staat een grote abdij en aangezien het zondag was en kennelijk het juiste tijdstip, was er een kerkdienst aan de gang. Je kon gewoon naar binnen lopen en ik bleef even staan kijken.

In het stadje stond een poort, een finish van het een of ander, en standjes waar eten en drinken verkocht werd. Erg druk was het nog niet. Waar zijn toch al die mensen? De parkeerplaatsen zijn vol, maar er is niemand te zien? Echternach is wel een aardig plaatsje, maar ook niet meer dan dat.

We gingen weer verder. We vonden de weg die we moesten hebben, de N364. We reden de bossen in en ineens was het daar. Rotsen, loodrecht omhoog staand. Voor we het benul hadden om te stoppen waren we er alweer voorbij. Ineens reden we alweer tussen de akkers. We reden het dorpje Berdorf in. Dat was ook veel sneller dan we gedacht hadden. We keerden om, omdat we toch meer wilden zien. We parkeerden de auto, staken over en binnen no-time stonden we in een kloof. Heel stijl was dat. Gaaf! Verder was hier niet veel te zien, en we staken nogmaals over (weer terug, dus). Ook daar waren rotsen en konden we wandelen. We kwamen door een gebiedje dat 'Labyrinth' genoemd werd. Dat was heel mooi. Veel rotsen waar je tussendoor kunt lopen. We liepen verder op zoek naar de Wolfschluff. Maar toen we voor ons gevoel na een heel eind lopen nog niet eens halverwege waren, staakten we de zoektocht en gingen terug. We hebben er nog even naar gezocht met de auto, maar konden het niet vinden. Laat maar.





Gekke rotsformaties hier

Ik begon al wat trek te krijgen en we gingen kijken in Berdorff of we een terrasje konden vinden. Nee, dus. Je zou toch iets meer toerisme verwachten in een gebied als dit. En zo waren we Berdorff alweer uit. Ook hier werd het mooi, en wilden we de Werschrumpschluff bekijken. Omdat we nog steeds niet hadden gegeten, namen we maar een Liga Evergreen. De schluff (kloof) was heel mooi. Zo smal dat je er maar met één persoon tegelijkertijd door kan. Edwin had een paadje naar links gezien. Ik zei dat hij maar even moest gaan kijken of het leuk was. Hij deed dat en toen wenkte hij me dat ik moest komen. Nog meer spleten hier. Weer heel smal. Eentje waar ik met moeite in had gekund, maar Edwin niet. Spectaculair mooi, hier.



We reden weer verder en stopten bij Müllertal,op zoek naar watervalletjes. Hier was het wat drukker met mensen. Vanaf de parkeerplaats was het een halve kilometer lopen, en voor de derde keer gingen we de auto uit. De watervalletjes vielen Edwin wat tegen, ze waren niet zo hoog. Het was wel leuk, maar niet vergeleken met watervallen in bijvoorbeeld Oostenrijk.

Toen gingen we echt op zoek naar een terrasje, maar weer konden we niets vinden. Toen we weer bij het hotel waren, hadden we nog steeds niets gevonden, behalve die bij ons in de straat (zo goed als). Eenmaal op de hotelkamer had ik geen zin meer om nog een stap te verzetten. Maar om nou een paar uur op de hotelkamer te blijven zitten is ook niets. Daarom gingen we toch naar het terrasje bij ons in de buurt. We namen een biertje en gingen kijken naar auto's die voorbij rijden. Iets voor zevenen gingen we naar binnen, waar een restaurant was, wederom een Italiaans restaurant. We namen een pizza, welke goed smaakte. Koffie na, en dat was het. We liepen terug, en omdat ik het koud had, liep ik stevig door. "Dus je kán wel snel lopen", zei Edwin. Ja, wel als het koud is, niet heuvelachtig, en ik geen schoenen met hakken draag.



Rechts op de kaart ligt Echternach, via de gele lijn kom je in Berdorf (boven) en Müllerthal (linksonder)