Triberger Watervallen

Voor Edwin is het bed hier weer te kort, dus hij heeft niet zo heel lekker geslapen. Ik heb daar geen last van, en ik heb prima geslapen.
Het ontbijt hier is weer prima. Typisch Duits, met lekkere witte bolletjes, kaas, vleeswaren, jam (ook zelfgemaakt), eitje, yoghurt, fruit, sap, koffie, enz. Het is uitgebreider dan in Luxemburg. En hier zijn wel meer gasten: de hele ontbijtkamer zit vol. Dat is wel gezellig.

Na het ontbijt gaan we kijken wat we gaan doen, vandaag. De keuze valt op Triberger Wasserfälle. In ons boekje heeft Edwin een wandeling gezien die je daar kunt doen, en die niet té zwaar is. Ik stem toe. We pakken onze spullen en gaan op weg. Het is ongeveer een uur rijden en we komen iets voor 12 uur aan. We parkeren de auto op een parkeerplaats waar ze ook een mannen parkeerplaats hebben. Die kende ik nog niet. Vrouwen parkeerplaatsen ken ik wel, maar voor mánnen? We kunnen ze trouwens niet ontdekken, maar ze zouden ook wel eens op een andere verdieping kunnen zijn.



We wandelen naar het kantoor van de toeristen informatie en vragen naar de bus naar Schonach. We worden heel vriendelijk geholpen, en krijgen een dienstregeling en aanwijzingen waar we het beste kunnen opstappen en uitstappen. We lopen naar de bewuste halte, Triberg Marktplatz. We moeten nog een kwartiertje wachten. Het begint al aardig warm te worden en we wachten in een schaduwplekje. Het stadje Triberg is zo te zien heel toeristisch. Er zijn meerdere winkeltjes met koekoeksklokken. Dat is hier wel hét artikel, hoor.



Daar is de bus, lijn 7270, en we stappen in. Op vertoon van onze toeristenkaart hoeven we niet te betalen. Zes haltes later stappen we uit bij Schonach Tribergstraße. Volgens het boekje moeten we op zoek naar Haus des Gastes en vandaar de wandeling met de gele ruit volgen richting de Blindensee. Zo ver zo goed, dit was alles gemakkelijk te vinden.

De wandeling begint meteen met een stevige helling, zo de toon is gezet. In eerste instantie lopen we over een breed geasfalteerd pad langs weiden en akkers. Terugkijkend op het plaatsje Schonach, komen we tot de conclusie dat degene die besloot zonnecellenfabrikant te worden, daar een goede beslissing mee genomen heeft. Er is bijna geen huis dat geen zonnecellen heeft.

Na nog een stukje in de inmiddels brandende zon gelopen te hebben, komen we in bos. Dat is wat koeler. Het pad blijft echter flink stijgen. Dan zien we een huisje met terrasje, maar we lopen door. Het is nog te vroeg. De weg gaat verder, waarbij we de gele ruit blijven volgen. We lopen achtereenvolgens door bos en open vlakten. De stijging wordt ook minder en dat vind ik gemakkelijker lopen.

Dan zijn we bij de Blindensee. Er is een verhoogd pad van planken aangelegd, want je loopt dwars door een moeras. Het meer is niet heel groot, maar wel mooi. Alleen jammer van de electriciteitsmolens, die verpesten wel het landschap. Er vliegen heel veel libelles, en ook nog meerdere soorten. We gaan op een van de bankjes zitten en rusten even uit. Dan gaan we verder over het plankenpad totdat we weer uit het moeras zijn.



De Blindensee

We komen bij een boerderij Reinertonishof, waar je ook wat kunt drinken. En ze hebben Flammkuchen vandaag, dat is een pizza-achtig iets, maar dunner, en bedekt met Schmand (soort crème fraiche), spek (de beroemde Schwarzwälder Schinken), en ui. Het smaakte ons goed. We dronken er Spezi bij, een drankje van gelijke delen cola en fanta gemengd.


Flammkuchen

Daarna zochten we de bordjes weer op, om te zien waar we heen moesten. Volgens het boekje zouden we langs de Schwarzenbacher Höhe moeten lopen, maar die stond niet op de bordjes. Ik beweerde bij hoog en bij laag van wel en snapte niet dat Edwin het niet zag staan. Ik wees het aan, en er bleek Weißenbacher Höhe te staan. Ach, zwart - wit, schwarz - weiß, wat maakt het uit. Nou, dat Weißenbacher Höhe omlaag liep, en wij nu omhoog moesten. Maar het was niet zo'n heel lang stuk, en toen we het bos bereikten (schaduw!) liep het verder tamelijk horizontaal of dalend.

En toen waren we bij de ingang van de Triberger Wasserfälle. We kochten een kaartje, à €3,20 per stuk. Het eerste deel was niet zo spectaculair, het liep langs een forse beekloop. Wij liepen hem dalend, maar de meeste mensen zijn beneden in het dorp begonnen en liepen hem stijgend. En het pad was best stijl. Heel veel rode gezichten en puffende geluiden makende mensen. Ja, ik ken het gevoel. Gelukkig liepen wij naar beneden. Maar als je dat te lang doet, kun je je knieën overbelasten. Maar zo erg was het niet. Er zouden hier ook eekhoorntjes moeten zijn (volgens mij heb ik die wel gezien toen ik hier vroeger was), maar we zagen ze niet.



De Triberger Wasserfälle

De waterval is wel mooi, maar niet te vergelijken met watervallen in Oostenrijk, die daar zo talrijk zijn dat ze heel gewoon zijn. Toen we beneden waren en weer in het plaatsje, wilde ik natuurlijk in de winkeltjes kijken. Ik kocht een potje lavendel honing en een tijdschrift. Er was ook een winkel met klokken, de meeste koekoeksklokken. Het huis van 1000 klokken heet het, en ik heb ze niet geteld, maar ik geloof het wel. De duurste was groter dan ik ben en heel mooi bewerkt en kostte bijna €12.000 . Hmm, vandaag maar even niet.

We gaan op zoek naar een restaurantje, en vinden eentje die er gezellig uitziet. Ik bestel een Sauerbraten, en Edwin een wildstoofschotel met Spätzle. Ik bestel er een bier bij en Edwin Spezi. En toen ze het kwamen brengen, wie kreeg toen wat, denk je? Even later kreeg Edwin zijn stoofvlees, maar ik kreeg nog niets. Dat is raar! Het duurde nog 10 minuten voordat ik mijn eten kreeg (of zo leek het). Maar het was wel lekker. Edwin nam nog een koffie na, en ik een bolletje vanille ijs overgoten met koffie en met slagroom.

En toen gingen we weer. Het was 19:11 uur. Edwin bedacht ineens dat we geen wijn hebben voor vanavond, maar nu zijn alle winkels dicht. Gelukkig kwamen we onderweg een LIDL tegen die nog open was. We kochten een fles wijn en reden verder naar ons hotel. Daar gingen we douchen, lezen, tv kijken, verslag schrijven, computeren en wijn drinken.



Rechts op de kaart light Triberg, bovenin Schonach, en links onder ligt de Blindensee.