Omdat het een warme dag belooft te worden, gaan we naar Titisee. We rijden er naartoe, het is niet ver. We parkeren op parkeerplaats P1, naast het treinstation. Vanaf daar is het een paar minuutje lopen naar het centrum. Al gauw dienen de eerste souvenirswinkeltjes zich aan. Ja, daar kom je hier ook een beetje voor, dus daar gaan we dan, winkel in winkel uit. Veel koekoeksklokken, kleine en grote. In zo'n winkel hoor je om de haverklap koekoek, koekoek, koekoek. Sommige klokken zijn wel mooi, maar als het een beetje klok begint te worden, is de prijs echt niet meer onder de duizend euro. Eerder richting twee.
We hebben in ons hotel een Hochschwarzwald Karte gekregen, daarmee kunnen we een boottochtje maken. We kunnen zelfs kiezen uit twee rederijen (heet dat zo?). We kiezen er eentje waar we meteen op kunnen stappen. We hebben een plekje bovenop, in het zonnetje. De tocht stelt niet heel veel voor. De boot doet een rondje kustlijn, met de klok mee, en duurt 2t minuten. Ondertussen worden er wat wetenswaardigheden vertelt, bijvoorbeeld hoe lang, breed en diep het meer is (sorry, ben het alweer vergeten), dat het water van drinkwaterkwaliteit is, dat er veel verschillende vissen in zwemmen, dat je de hoogste berg Feldberg kan zien (1493 meter ü.d.M. = über das Meer, boven zeeniveau), dat het meer 's winters bevriest en er een 60 cm laag ijs op ligt, enz.
Na de boottocht vlijen we ons op een terrasje neder, en nemen een stuk Schwarzwälder Kirschtorte.
Daarna wordt het weer winkeltjestijd. Ik spek de lokale economie, met Weisstannen Honig, diverse theesoorten, een bierpul met klep, en een mooie ketting met Swarovski kristallen. Edwin hobbelt geduldig achter mij aan, lief hè? Ik krijg de ketting als kadootje, ook lief hè?
En dan? We gaan op een bankje zitten, mensen kijken. Leuk tijdverdrijf. Ons bankje komt in de zo'n, en dan wordt het toch wel warm. Tijd om op te stappen. We zoeken een terassje uit dat wat hoger ligt, eerste verdieping, met leuk uitzicht over het meer. We drinken een weizenbier, en ik heb zin in een ordinair half haantje met patat. Edwin neemt rundergulasch met spätzle. Ineens stroomt het terras vol, een buslading, letterlijk. Het lijken mensen van Israëlische komaf. Het is gedaan met de rust, wat een lawaai. En chaotisch! Maar het restaurant doet dit duidelijk vaker. Binnen no time lopen er 5 mensen orders op te nemen, en even later wordt er van alles en nog wat gebracht aan drinkel en eten. En korte tijd later vertrekken ze ook allemaal weer. Ahh, rust...
Wij zijn ook klaar en uitgekeken hier. We lopen terug naar de auto. We moeten 6 euro betalen. Dat vinden we niet duur, voor een hele dag parkeren. Spoedig zijn we terug in ons gasthuis, en gaan we nog even op ons balkon zitten. En daarna naar binnen, boekje lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten