De weg ernaartoe is heel mooi. Je ziet het landschap veranderen, ook al is het nog steeds hochschwarzwald. Het wordt iets wijder en glooiender, meer lichtgroen van weiden, en je kunt wat verder van je afkijken, het is ook minder hoog.
In St. Blasien is de Dom allesbepalend. We parkeren de auto aan de rand van het stadje. Je mag hier 2 uur parkeren. Het blijkt de parkeerplaats van een begraafplaats te zijn. Er zijn mensen bezig de bloemetjes water te geven. Ja, dat is hier wat meer de gewoonte dan bij ons. We lopen richting Dom, het is niet ver. Er is een klein riviertje, waarlangs de winkelstraat loopt. Het is zondag, dus het zit allemaal dicht. Wel zijn er enkele terrasjes open, misschien iets voor later vandaag.
We lopen Door een park met beeldentuin, en komen langs een gelegenheid om te kneipp'schen. Huh?
Ehh, we slaan het keertje over, als het mag.
Dan lopen we naar de Dom, uiteraard een imposant gebouw. We kunnen naar binnen. Daar wacht een verrassing: het is grotendeels wit van binnen. Grote marmeren zuilen ondersteunen een grote koepel. Wel mooi, apart.
Relikwieën: een stenen kist met beenderen van een of andere heilige.
Na het bezoek van de Dom gingen we weer terug naar de auto, op weg naar een stuwmeertje Albstausee. Hij is niet groot, maar dat maakt het juist aantrekkelijk om er omheen te lopen. Het is goed wandelweer, er is bewolking komen opzetten, en dat maakt het net lekker. Het meertje is niet heel geweldig, wel aardig. Mede doordat de zon niet schijnt, ziet het er wat saai uit. Ook hier weer een gelegenheid om te kneipp'schen. Ook deze slaan we over. Wanneer we over de dam heen zijn gelopen, voelen we druppels. Het blijkt een uitloper te zijn van flinke buien die zich boven Zwitserland hebben ontwikkeld. Hier stelt het niet veel voor, maar we lopen toch iets sneller naar de auto.
We gaan weer terug naar St. Blasien, en zoeken een van de terrasjes op, met zicht op de Dom. Ondertussen is het weer droog, en gaat ook de zon weer volop schijnen. Nu wordt het toch nog erg warm. Daarom nemen we een ijscoupe. Dat smaakt.
En dan weer terug naar het gasthuis. Het landschap verandert weer in steilere, dichter op elkaar staande bulten, meer donkergroen van de naaldbomen, toch iets meer bergachtig.
Eenmaal in ons gasthuis, gaan we in de tuin zitten, en bestellen een weizenbier. Wanneer we willen gaan eten, zijn de tafeltjes buiten allemaal bezet. We rijden naar Todtnau centrum, en gaan daar op een terrasje zitten. Ik neem een Hackbraten, en Edwin Putengeschnetzeltes. Een tafel naast ons zit een groot gezin met veel kinderen. Wat een lawaai kunnen die maken. Daar gaat je rust.
Eenmaal weer terug op de kamer ga ik dit verslag schrijven, en daarna boekje lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten