We hebben rustig naar het vertrek toegeleefd. Vrijdag was ik al vrij, en heb ik wat schoongemaakt in huis. Zaterdag hebben we niet veel bijzonders gedaan. Zondag hebben we nog wat schoongemaakt. Maandag de laatste boodschappen, gras gemaaid, en de koffers gepakt. Om ongeveer half elf zijn we nog op bed gaan liggen, om wat te rusten voor de reis. We hebben afgesproken om 2 uur vannacht te vertrekken. Om 1 uur gaat mijn wekker. Het lijkt of ik niet geslapen heb, maar dan heb ik in ieder geval gerust.
We doen de laatste dingetjes in de koffers, geven de katten een knuffel, maken broodjes klaar, lopen alles nog een keer langs, zijn de ramen dicht, gas uit, kraan van de wasmachine dicht, en dat soort dingen. Hebben we alles? Dan gaan de koffers dicht, en legt Edwin ze in de auto. Het regent licht. Hopelijk valt het onderweg mee, want het is erg vermoeiend om in de regen te rijden.
En dan gaan we. Altijd een raar moment. Point of no return, hoewel...je zou nog kunnen omkeren natuurlijk, als er echt iets zou zijn. Het is 02:16 uur. Mooi op tijd.
Na ongeveer een kwartier bereiken we de Duitse grens. Het regent. Het gaat heel hard regenen. Wat een plensbui!
We rijden de A3 op, en komen langs Duisburg. Daar is een dierentuin, en dat kondigen ze aan door boven de snelweg heel groot de letters ZOO in een of andere beplanting neer te zetten. Dat is altijd een punt van herkenning. Niet lang na Duisburg gaat het zachter regenen en dan stopt het helemaal.
Na ongeveer een uur of twee gereden te hebben, val ik in slaap. Na nog eens een uur wordt ik weer wakker. Edwin wil Karlsruhe voorbij en dan bij een Rasthof een kop koffie drinken en even de benen strekken. Zo gezegd, zo gedaan. We rijden twee parkeerplaatsen voorbij, maar dat is omdat daar geen eetgelegenheid is. Ze geven het in Duitsland wel goed aan, en zien al snel een bordje dat er over 5 km een Raststätte is. Daar gaan we stoppen. We nemen een kop koffie. We lopen een beetje op en neer, en eten een broodje. Dan gaan we weer.
Na 2 uur rijden moeten we tanken. Edwin tankt, en ik ga even naar de wc. We zijn nu al een aardig eind op weg, Edwin heeft namelijk al een Autobahnvignet gekocht. Die heb je nodig om in Oostenrijk op de snelweg te mogen te rijden. Een soort tol.
Eenmaal in het Kaunertal, moesten we op een gegeven ogenblik even wachten, omdat men bezig was met het maken van een tunnel, of overdekt stuk weg. Waarom is niet duidelijk, maar het zag eruit alsof een stuk weg er niet meer was. Weggespoeld? We weten het niet. We rijden over een tijdelijk weggetje, waar maar eenrichtingsverkeer mogelijk is. Vandaar het wachten.
Dan duurt het niet lang meer, en om 10:33 uur rijden we de parkeerplaats bij Weisseespitze op.
We worden allerhartelijkst ontvangen bij de balie. We hebben kamer 213, op de tweede verdieping. We hebben uitzicht op een waterval. We vinden het een grote kamer. Een badkamer, en apart toilet. Een twee-persoonsbed, plus nog twee bedbanken, een tafeltje en twee stoelen. Een balkon met tafeltje en twee stoelen. Het is hier heel rustig. Er zijn nog een paar huizen en pensions, maar daar heb je het mee gehad. Het dal is een heel mooi dal. Het is een smal dal. Niet zo wijds als bijvoorbeeld het Ötztal (ook wel geschreven als Oetztal). Ik vind dit iets gezelliger, het geeft je meer het gevoel in de bergen te rijden.
We brengen de koffers naar de kamer, en gaan op bed liggen. We zijn moe van de reis. We slapen een paar uurtjes. Tegen een uur of 2 worden we wakker, en gaan een ommetje maken. Ik trek mijn vest aan, want het is best koud. Edwin wil naar de waterval lopen. Dat wordt al flink klimmen. Ik loop natuurlijk weer te hijgen en te puffen, mijn conditie is onder nul. Het is lopen op een modderig paadje, en dan in een wei vol moet koeienflotsen. Edwin ziet dat ik er niet veel zin in heb. Gelukkig hebben we onze hoofdband meegenomen, want het waait stevig, en bij een temperatuur van 13 graden krijg je snel last van een koud hoofd, en dan met name de oren. Het begint ook weer wat te druppelen, en we gaan maar terug. We lopen een ander weggetje terug en hebben zo een rondje gemaakt.
We rijden met de auto naar Feichten. Dat is niet ver, zoals gezegd, ongeveer 2,5 km. We zetten de auto neer bij het Turismusverband Infoburo, zeg maar het VVV. Het is 14:50 uur, en ja, we zijn weer in Oostenrijk. Net als in de omringende landen hier, zitten de winkels heel lang dicht tussen de middag. Om 15:00 gaat de boel open, dus we lopen een beetje rond om de tijd te doden. Herkennen we er wat van? Het lijkt wel veranderd. Edwin herinnert zich andere dingen dan ik. Edwin kan zich nog een watervalletje herinneren, bijvoorbeeld. We lopen naar het hotel waar we 15 jaar geleden in gelogeerd hebben. Dat herkennen we nog: Feichtnerhof. We lopen weer terug en nu zijn de winkels open. Er is een klein buurtsupertje, en twee sportzaken.
We kopen een fles wijn, voor vanavond, en flessen water, want uit de kraan is het niet lekker. Ik heb ook nog een tijdschrift gekocht, over recepten (wat anders?). De keus in tijdschriften is echter zeer beperkt, het is een inderdaad een heel klein supertje.
We rijden weer terug naar ons hotel, en gaan daar Kaffee mit Kuchen eten. Dat is bij de prijs inbegrepen. Het is zelfbediening. Ze hebben Apfelstrudel en iets wat lijkt op Käsetorte. We nemen de Apfelstrudel. Hij is erg lekker. We blijven nog even zitten, er zitten nog meer hotelgasten, en dat is wel gezellig. En dan gaan we toch naar de hotelkamer. We proberen de wifi-verbinding uit. Het is een gratis, open verbinding. Niet zo veilig, maar wel gemakkelijk. Af en toe valt de verbinding weg, het signaal is niet zo sterk. Edwin gaat een spel spelen, en ik ga dit verslag schrijven.
Wanneer het half 7 is, gaan we naar beneden naar het restaurant. WE snappen eerst niet waar ons tafeltje is. Er zijn twee ruimtes, waar in beide tafels gereserveerd zijn voor hotelgasten, maar je kunt ook à la carte eten. Het is wat onduidelijk allemaal. We vragen het aan een man die gastheer lijkt te zijn. Hij brengt ons naar de andere ruimte naar een tafeltje. Daar is inderdaad voor kamer 213 gereserveerd, op naam van Herr Jonker.
Het eten is van goede kwaliteit. We krijgen een voorgerecht met groenten en olijven. Echt Edwin's lievelingskostje...not! Ik lust het wel en krijg een paar olijven van hem. Ook de courgette mag ik hebben. Dan is er tomaten-creme-suppe. Als hoofdgerecht twee plakken rundvlees met een of andere saus, en Spätzle erbij. Lekker. En dan nog ijs na. Het buikje zit vol, en we gaan naar boven. Eenmaal boven ga ik douchen en dan al naar bed. Het is nog net geen 22:00 uur, maar ik ben enorm slaperig. Ook Edwin ligt op bed te doezelen, maar is na een tijdje weer wakker, en gaat nog even een spel spelen op de laptop. Wat later komt hij ook naar bed. Ik slaap gewoon door. De bedden zijn wat aan de korte kant, maar daar heb ik geen last van. Edwin wel. Het dekbed is ook te kort en hij ligt met blote schouders, of blote voeten, in bed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten