Dag 2 - 10 augustus 2011 - Feichten

De wekker stond op half 9 vanmorgen. Wel vroeg voor op een vrije dag, maar dan kunnen we op tijd ontbijten en op tijd weg. Het ontbijt is heel uitgebreid. Van broodjes, kaas, vleeswaren (van die Duitse en kennelijk ook Oostenrijkse vleeswaren), ham, tot yoghurt met verschillende soorten ontbijtgranen, en zelfs gerookte zalm, een gekookt eitje, roerei en fruit. Prima in orde. We krijgen een kannetje koffie erbij. Zo kun je de dag goed beginnen.

Eenmaal terug op onze kamer, wilde Edwin weer iets met wifi doen. Alweer is de ontvangst slecht. Dichter naar de deur toe wordt het signaal sterker. In de gang blijken de kastjes te hangen die het signaal uitzenden, de draadloze routers. De zendertjes kun je een beetje buigen. Stiekem buigen we ze iets meer richting onze kamer. Het hielp wel iets. De verbinding is sindsdien niet meer weggevallen.

Wat gaan we doen, vandaag. Er is mooi weer voorspeld. En inderdaad is er blauwe lucht te zien, en schijnt de zon. Er zijn wel wolken, maar niet van dat grijze gedoe van gisteren. Ideaal weer voor een wandeling. We hebben een foldertje meegenomen van de Rosengartenschlucht. Het lijkt mij wel leuk, en als ik het aan Edwin laat zien, lijkt het hem ook wel leuk. Het is een eindje rijden, nl. 41 km. Het is bij Imst, in een ander dal. De naam Imst herinner ik me nog, daar zijn we al eens geweest.

We trekken de wandelkleren aan, pakken de rugzak in, nemen zonnebrandmiddel mee, en daar gaan we. Onderweg zien we de dat de bergtoppen bestrooid lijken met poedersuiker. Dat is de neerslag van vannacht, die als sneeuw is gevallen. Dat zal wel snel verdwenen zijn wanneer het warmer wordt. In Imst is het moeilijk een parkeerplaats te vinden. De meeste parkeerplaatsen zijn voor kort-parkeren. Maar gelukkig is er een parkeerplaats die bedoeld is voor de auto's van wandelaars. Het kost 1 euro per dag, dat is ook niks! Kom daar in Nederland maar eens om.


Berg met poedersneeuw


Berg met poedersneeuw

De schlucht begint vlakbij de parkeerplaats. Je kunt hem in twee richtingen lopen. Door de schlucht omhoog en dan door het bos naar beneden terug, of andersom. We kiezen voor het eerste. Het is erg mooi. Het is echt een kloof, soms heel smal. En de waterval raast naar beneden. Soms als waterval, soms als snel stromend beekje. Heel mooi. En ook vermoeiend. Het hoogteverschil is 200 meter, en dat betekent aardig klimmen. En ik zei al dat mijn conditie niet al te best was. Maar als je maar kalm aan doet, kleine stukjes tegelijkertijd, dan is het goed te doen. Af en toe wil je ook stoppen, om foto's te maken, of moet je stoppen, omdat anderen foto's maken. Het is best druk in de kloof, maar niet zo dat je er erg last van hebt. Ik vond het heel mooi, en zeker de moeite waard.

Eenmaal boven lopen we nog een half uurtje door het bos. Dan komen we bij een restaurant, waar het hartstikke vol zit. Maar als je eromheen loopt, blijk je bij de parkeerplaats aan te komen, en daaromheen zijn meer eetgelegenheden. WE kiezen er eentje die ook een leuk uitzicht heeft. We bestellen wat te drinken. Edwin een Weizenbier. Ik moet absoluut geen bier drinken, daar krijg ik elastieken benen van. Ik neem een Spätzi, dat is Cola gemengd met Sinas. Het blijkt een keuze te zijn die ook bij de wespen goed in de aarde valt. Ze komen af en aan vliegen, en eentje belandt zelfs in het flesje. Even later valt hij, en kan alleen nog maar een beetje rondzwemmen. Edwin schenkt voorzichtig de Spätzi in mijn glas, zodanig dat de wesp niet meekomt. Zo drink ik het grootste deel van de rest nog op, en het laatste beetje mag de wesp hebben. Edwin heeft brood met ham en ei gekozen, ik een Bauernsalat. Dat is sla, met gebakken aardappeltjes en spek. Lekker.


Edwin aan het bier

En dan gaan we weer, want we moeten nog terug naar Imst. De weg loopt door het bos. Niet veel bijzonders, althans dat vinden wij, want we wonen thuis ook vlakbij bos. Het verschil is dat je hier altijd moet dalen of klimmen, nu dalen. En natuurlijk tussen de takken door de uitzichten op bergtoppen. Dat hebben we thuis niet. Het is een mooie wandeling, en omdat we dalen is het sneller. We worden bijna ingehaald door een oudere man. Net als we hem voorbij willen laten gaan, zegt hij dat hij moet wachten op de familie en daarom even stopt. Blijkbaar is het de opa van de familie en gaat hij sneller dan de rest. Grappig. Het is iets na drieën en in Imst zijn de winkeltjes open. Het is echter niet een heel gezellig winkelcentrum. Wel is er een Spielerei Claudia, die herkennen we ook van de vorige keer. Leuk dat dat speelgoedwinkeltje er nog is. Ik neus nog even wat in een boekenzaak, en dan gaan we weer naar de auto.

Op de terugweg stoppen we bij een EuroSpar, een supermarkt, om nog wat dingetjes te kopen. Altijd leuk, zo'n buitenlandse supermarkt. Het is ongeveer 17 uur wanneer we weer in het hotel zijn. We gaan op ons balkonnetje zitten om wat te lezen. Ons balkon is helaas niet in de zon, en ik krijg het na een tijdje koud. Ik ga naar binnen, en even later volgt Edwin. Ook hij vond het wat fris worden. Half zeven gaan we eten. Het is een 5-gangenmenu dit keer. Eerst een Griekse salade, dan een courgettesoep, gevolgd door een bolletje citroenijs. Ja, dat vonden wij ook gek, als tussengerecht. Daarna het hoofdgerecht, varkensvlees "Wellington" (dus in een deegjasje) met paddestoelensaus en rijst. Vanille-ijs met maanzaad-noedels als dessert.

Hieronder nog wat foto's van de schlucht.