Dag 3 - 11 augustus 2011 - Feichten

Het is alweer donderdag. Ik had wat moeite met opstaan vanmorgen. Komt dat door de inspanning van gisteren? Misschien. Maar we waren nog op tijd voor het ontbijt. Na het ontbijt vroegen we ons weer af: wat gaan we doen vandaag? Het idee is om naar de gletscher te gaan. Daar zijn we 15 jaar geleden ook geweest. Als we daarna nog tijd hebben, kunnen we met de kabelbaan naar boven. Dus we trekken onze wandelkleren aan, pet op (is funest voor je kapsel, maar goed), zonnebrand (heel belangrijk, want het is zonnig).

Voor de gletscher moeten we naar Feichten, en dan doorrijden. Je komt dan bij een mautstelle. Het kost 22 euro om naar boven te mogen. Dat betalen we. Naar boven dan maar. Eerst een stukje door berglandschap. Dan rijd je langs een stuwmeer (stausee). Dat is best een groot stuwmeer, heel langgerekt. De weg erlangs is smal. Eén keer hadden we een tegenligger, en die moest terugrijden. Normaal heeft dalend verkeer voorrang (toch?), maar wij zaten achter een touring car, en die kan niet terug naar beneden. Dus moest die auto nog een flink eind achteruit omhoog rijden tot een wegverbreding, waar hij aan de kant kon gaan staan. En zo konden wij er langs, achter de touring car aan. Na het stuwmeer is het niet ver meer naar het parkeerplaatsje voor de gletscher. Er ligt een geit vlak voor een parkeerplaats. Schattig gezicht. Dan parkeren we maar op een ander plekje.


Geiten op de parkeerplaats


Geit op de weg

We smeren ons in met zonnebrandmiddel. Er staat een bordje: Gletschertor 2½ uur. Zo lang? Dat kan ik me niet herinneren.


Bordje met bewegwijzering

Hmmmm! Goed, we gaan op weg. We nemen een paadje links van de rivier die uit de gletscher komt. Na een tijdje verdwijnt het pad en moeten we klimmen over rotsblokken. Dat gaat prima, totdat er een reuzenrotsblok ligt en we niet verder kunnen. Het is hier wel mooi, en we nemen wat foto's. Dan gaan we maar terug. Dit kunnen we ons niet herinneren zo. Terug bij de parkeerplaats, zien we de pijl op het bordje de andere kant op staan. Het juiste pad is dus aan de andere kant van het water. We hebben ondertussen al een uur of zo gelopen, en dus eigenlijk verspilde energie en tijd. Wel hebben we een leuke kikker gezien:


Kikker

We beginnen vrolijk opnieuw aan de wandeling van 2½ uur. Nou ja, vrolijk? Ik heb er eigenlijk wel de Pé in. Maar we gaan toch, want we willen naar de gletscher.

Het begin van de wandeling is vrij gemakkelijk. Maar dan begint het klimmen. Telkens als je een bocht of rotsblok of bergrug voorbij bent, hoop je dat je de gletscher ziet. Maar nee. Steeds maar niet. Wel komen we langs hele mooie landschappen. Er ligt een roestbruin gesteente, helemaal gladgeslepen. Wellicht is de gletscher ooit tot daar gekomen. Het ziet er heel apart uit.


Edwin tussen rode gesteente

Ineens ziet Edwin een geit tegen de bergwand lopen. Een echte berggeit, dus. Wel knap dat hij hem ontdekt heeft, want hij is heel ver weg. Ik krijg hem niet goed op de foto. Met de Canon, die Edwin draagt, gaat het beter.


Berggeit, zie je hem?


Op mijn foto lijkt de berggeit wel een rotstekening

En dan zien we de gletscher. Eindelijk. Maar er is ook een bordje: Gletschertor 1 uur. Zo ver nog! Het lijkt veel dichterbij. Ik zie een wandelaar voor ons uitglijden. Gelukkig valt hij alleen maar op zijn kont, maar kennelijk moeten we daar even uitkijken. En ja, wanneer we er zijn blijkt het een glad stuk rots te zijn. Maar we zijn gewaarschuwd en komen er zonder kleerscheuren vanaf. Het pad is iets minder gemakkelijk. We moeten regelmatig door een stroompje waden, of een beekje oversteken. Gelukkig zijn de schoenen waterdicht.


Eindelijk zicht op de gletscher!

Het is nu afwisselend dalen en klimmen. We zijn er bijna en dan is er een heel steil stuk. Mijn spieren protesteren. Ik ga steeds langzamer. Het allerlaatste stuk ziet er ook gevaarlijk uit. We zien andere mensen moeilijk doen om erlangs te komen. Ik denk dat ik dat niet meer ga redden. Met zicht op de gletschertor hou ik het voor gezien. Edwin gaat er wel naartoe. Ik wacht wel even. Ik zoek een rots om te gaan zitten, en zie Edwin naar de gletschertor lopen en foto's maken. Even later komt hij teruggewandeld. We eten een Evergreen.


Edwin maakt een foto van de gletscher

En dan de terugweg. Gelukkig is dat sneller, omdat het grootste deel dalen is. Het hele steile stuk is wel eng. Kleine stapjes nemen is het devies. Dat geeft meer grip, belast je spieren minder, en vooral belast het je knieën minder. Al met al gaat het een stuk sneller, en hoef ik minder vaak te rusten. We komen weer langs de geit. Die is er nog steeds.

Eenmaal terug bij de parkeerplaats zijn er veel meer geiten dan eerst. Ze lopen gewoon over de straat. Ook is er één die erg nieuwsgierig is naar wat mensen in de kofferbak hebben zitten. Hij is bijna niet weg te slaan, letterlijk. Ik vind het wel schattig, maar hij zit dan ook niet in onze kofferbak. Die geiten denken waarschijnlijk: het is allemaal wel leuk en aardig om een berggeit te zijn, maar dit is veel comfortabeler.


Geiten aan de wandel. Zie je die ene geit aan de andere kant van het hek? Daaronder is de rivier! Gelukkig haalt hij veilig de overkant.

Het is 15:40 uur. Wat doen we? Gaan we nog naar boven met de kabelbaan. Dan moeten we eerst nog een stukje rijden, en tegen de tijd dat we daar zijn, gaat-ie dicht (hij is tot 16:00 uur open). Laten we dat maar niet doen.

En dan vertrekken we, maar we stoppen al snel bij het Gepatschhaus. Hier kun je lekker op een terrasje zitten en wat eten en drinken. Dat hadden meer mensen bedacht. Het terras zit vol. Gelukkig gaan er snel mensen weg, en hebben wij een plekje. We nemen een kleines (voor mij) en großes (voor Edwin) Weizenbier, en allebei een Gulaschsuppe. Dat doet een mens goed. Het glas bier dat ik krijg is net zo groot als dat van Edwin. Zouden ze het verkeerd begrepen hebben? Het lijkt er sowieso op dat ze de hoeveelheid klandizie niet aankunnen en dan ook fouten gaan maken. Er loopt een serveerster te vragen: Kaiserschmarren? Jemanden Kaiserschmarren? Niemand reageert. Ze neemt het maar weer mee naar binnen.

En dan is het 17:00 uur, en we zijn klaar. Nu gaan we terug naar ons hotel. We gaan op ons balkonnetje uitrusten. Ook al hebben we hier geen zon, het is toch nog lekker. We zitten een beetje, en pakken de laptop erbij. Ik lees een beetje Telegraaf.nl Dan maken we ons klaar voor het diner.

Het diner bestaat uit Weinsuppe met kaneelcroutons. Lekker soepje. Dan een stukje botermals lamsvlees in een bruine saus, met groenten-couscous. Als hoofdgerecht heeft Edwin een ongepaneerde schnitzel gevuld met geitenkaas en ham. Ik heb gröstl. Dat is een mengsel van klein gesneden stukjes varkensvlees, gebakken met stukjes aardappel en Pfifferlingen (wij noemen dat cantharellen). Dat smaakte goed. Als dessert hadden we een appelbeignet met vanillesaus. Ook lekker. En nu zit mijn buikje weer aardig vol.

Nog een paar foto's




Claudia aan de wandel


Edwin maakt een foto van mij, terwijl ik er een van hem maak


Ze hebben hier ook Enten!


Ze hebben ook bergbeklimmers