Daarna gingen we terug naar de kamer om te zien wat we gaan doen vandaag. Ik pakte de wandelkaart erbij en zocht een wandeling uit. We gaan op de andere bergrug wandelen. Het is half 12 wanneer we het hotel uitlopen en op pad gaan. We nemen de Kohlmaisgipfelbahn. Die is vlakbij ons hotel, even een stukje straat uitlopen en we zijn er. Het is een hele grappige kabelbaan. Er gaan namelijk steeds 5 kabines tegelijkertijd omhoog, als een treintje. Dat ziet er best leuk uit. Er gaan best nog wat mensen omhoog, wandelaars, maar ook mountainbikers. De kabelbaan brengt ons naar de Kohlmaiskopf op 1794 meter (Saalbach ligt op 1019 meter).
Treintje van kabines
We gaan op pad naar de Schönleitenhütte. Er zijn drie routes die je kunt nemen. Een zgn. familieroute, waar je zelfs met een kinderwagen kunt lopen, of de bergwandeling (voor alleen wandelaars) of de panoramaroute (ook voor fietsers). We nemen de bergwandeling. Dat is echt een bergpaadje, waar je goed moet uitkijken waar je je voeten neerzet. Het is afwisselend wat dalen en stijgen, maar niet al te zwaar. Een van de toppen onderweg is de Wildenkarkogel. Op de kaart is het niet aangegeven, maar er staat een bordje dat suggereert dat je er ook omheen kan. Dat ziet er uit als een leuker paadje, weer zo'n bergpaadje, in plaats van mooi geplaveid pad. Het is inderdaad een bergpaadje, maar ook erg modderig. Soms zet ik mijn voet neer, en dan glijdt hij wat weg, en hoor je zo'n slurpgeluid. Oh oh, als het maar geen drijfzand is. Dat heb ik al een keer gehad, al zou ik niet meer weten waar. Het was bij een of andere gletscher, Zwitserland misschien. Daar was het ook zo modderig en toen ik mijn voet neerzette, verdween hij gewoon. Tot aan mijn enkel in de modder. Dat is een rare gewaarwording. Maar gelukkig kwam het nu niet zo ver. Ik trapte wel een keer in een koeienvlaai. Bah, poep aan mijn schoen. Gelukkig zijn er ook stroompjes, waar ik mijn schoen even in kon afspoelen. We hadden geen last van koeien op het pad. Er wordt gewaarschuwd om afstand te houden tot de koeien, vooral als ze jongen bij zich hebben. Maar wat doe je als ze zich op je pad bevinden? En aan de talloze vlaaien te zien, komen ze daar wel vaak. Even eromheen lopen gaat hier niet. Maar die keuze hoefden we niet te maken.
Dit is overigens niet echt een geliefd wandelpad. Waar we hiervoor nog regelmatig mensen tegenkwamen, kwamen we op dit stuk welgeteld 1 (schrijve één) vrouw tegen. Aan het eind van het pad was een hek, en toen waren we bij de Schönleitenhütte. Het is 14:00 uur. We besluiten om direkt verder te gaan. We moeten namelijk wel op tijd bij het Mittelstation zijn, bij de Asteralm, want de laatste dalrit is om 16:45 uur. Ik heb ook geen behoefte om te zitten en wat te drinken en eten, en Edwin ook niet. Dus we gaan verder. Het pad is hier wel mooi geplaveid. Ja, dat moet wel, want je kunt zelfs met de auto bij de Schönleitenhütte komen. Hadden we dat geweten.... :-), dan hadden we een mooie wandeling gemist.
Op enig moment zijn we in de war. De bordjes geven niet goed aan welke kant we op moeten, het is heel verwarrend. Dit is voor het eerst dat ik in Oostenrijk ervan baal dat de bewegwijzering zo slecht is. Want tot nu toe was dat altijd erg goed. Ook de kaart geeft niet veel duidelijkheid. Het is een weg die via haarspeldbochten naar beneden loopt. In één van die bochten, kun je verder naar beneden lopen (de weg volgen) of een afslag nemen, waarop staat aangegeven: Panoramahütte en Thuneralm. Maar dat is niet de weg die we voor ogen hebben. De genoemde hütten liggen veel hoger dan waar wij heen willen. We volgen een tijdje de weg, maar drie haarspeldbochten verder twijfelen we toch. De weg lijkt namelijk zich te verwijderen van Saalbach, en dat is niet goed. Dus gaan we toch maar terug. Ik heb ondertussen weer de Pé in. Stomme bewegwijzering, stomme kaart, moet ik toch weer klimmen, hebben we een stuk voor niks gelopen, bah. Nu gaan we toch maar richting Panoramahütte. Het lijkt wel een heel nieuw pad te zijn, wat zou kunnen verklaren waarom het niet op de kaart staat. Na een stuk gelopen te hebben, licht stijgend, is er weer een afslag die Mittelstation, en Asteralm aangeeft. Gelukkig, zitten we toch goed. In plaats van dat ze dat beneden erbij zetten!
Ok, we zitten dus goed. Ik ben meteen weer een stuk vrolijker. Vanaf nu is het ook weer dalen. We komen langs de Thuneralm, en de Ederalm. Ondertussen begin ik toch weer last te krijgen van mijn knieën. Kleine stapjes nemen, (en dan natuurlijk wel wat sneller, anders schiet het niet op), dat helpt wel. De weg daalt ook niet altijd even sterk en dan heb ik er minder last van. We komen ook nog langs de Ederalm, waar we een aantal orthodoxe joden zien. Die zagen we gisteren ook al in de Schattberg X-Press kabelbaan. Bij deze mensen zien de mannen er raarder uit dan de vrouwen. Ze hebben een keppeltje op het hoofd, hebben bovenop heel kort haar, behalve een paar hele lange lokken die langs de zijkant het gezicht naar beneden vallen. En zwarte kledij. Dit is ook al zo bij de hele jonge kinderen, en dat ziet er gek uit.
We zijn er bijna, het is 16:15 uur wanneer we bij het Mittelstation aankomen. Dat ligt op 1393 meter. We stappen in een kabine zodra het treintje van kabines eraan komt, en een paar minuten later zijn we weer in Saalbach. Nog een kort stukje naar het hotel. Ik ga meteen op bed liggen, en val in slaap. Edwin kijkt wat televisie. Om 18:00 uur wordt ik wakker. Ik wil even opstaan. Oef, ik ben stijf. Wat is het moeilijk om rechtop te staan!
Ik zet het alarm van mijn telefoon, zodat we op tijd kunnen eten. We gaan vanavond namelijk nog even naar Hinterglemm, want daar hebben ze een soort van boerenambachtmarktje. En dat is van 19:30 tot 21:30. Ik schrik weer wakker van mijn wekker, en ga me klaarmaken voor het diner. We eten vanavond, een salade van het buffet, een garnaal op glasnoedelsalade, een heldere runderbouillon met knödels erin, Wiener Tafelspitz met Spinatcreme en Schittlauchsoße. Tafelspitz is een specifiek stuk vlees van het rund. Het is een hele dunne plak (halve cm) gestoofd of gekookt rundvlees. Het ziet er toch raar uit, niet zo appetijtelijk eigenlijk, maar het vlees is wel heel mals, en lekker ook. De spinazie vind ik ook lekker, en de bieslooksaus ook. Er zitten nog röstirondjes bij, die zijn niet zo bijzonder. Het toetje is chocoladecreme met aalbessen en aardbeien.
We zijn klaar met eten. Ik trek een andere broek en schoenen aan, en dan gaan we naar Hinterglemm. Voor het eerst sinds we hier zijn, gaat we met de auto op weg. Hinterglemm is het dorp verderop in het dal, en het is niet ver weg. We missen een afslag naar een parkeerplaats, maar nadat we gekeerd zijn, hebben we snel een plekje gevonden. We lopen naar het centrum. Er zijn veel winkels open, voornamelijk sport- en kledingwinkels. Er zijn ook kraampjes op straat, en er wordt oostenrijkse muziek gespeeld door mensen in klederdracht. Ik krijg een stukje honingraat te proeven. Wel lekker, totdat de honing eruit is gekauwd. Wat je dan overhoudt is niet zo lekker, net kauwgom waar de smaak uit is. Je kunt het wel eten, dus ik slik het maar door. Ik koop een potje honing. Er zijn ook nog standjes waar je schnapps kunt proeven, ijs kunt krijgen, wollen mutsen kunt kopen. Iemand maakt Edelweiß-bloemetjes van hout, en iemand vormt hoefijzers in het vuur. Dat was het ambachtelijke deel.
Eigenlijk had ik er meer van verwacht, maar het was wel leuk. Er zijn best wat mensen op af gekomen, en dat maakt het wel gezellig. Hinterglemm is groter dan ik gedacht had. Ik had het idee dat Hinterglemm een klein plaatsje was, maar het is zeker net zo groot als Saalbach. Het centrum is zelfs wat groter. Het is ook wel een leuke plaats om te verblijven, alles is net iets meer aangekleed dan in Saalbach. We lopen weer terug naar de auto, en 5 minuten later zijn we weer in Saalbach terug.
Nog wat foto's van deze wandeling:
Het dal vanaf de Kohlmaisgipfel
Het landschap onderweg
Leuk doorkijkje
Claudia rust even uit onderweg
Geen opmerkingen:
Een reactie posten