Zo ziet Saalbach eruit in de zon
We gaan eerst maar eens ontbijten. Het ontbijt is hier iets minder uitgebreid dan in Weisseespitze, maar er is toch nog best veel keuze. Kaas, vleeswaren, een eitje, Engels ontbijt (spek en roerei, worstjes), jam. En yoghurt met vruchten en ontbijtgranen.
Na het ontbijt gaan we eerst even naar de supermarkt, De Spar. Hij is open, en we halen wat water en wijn, en Edwin een computertijdschrift. Wanneer we dat teruggebracht hebben naar de hotelkamer, bekijken we de wandelkaart van de omgeving. Ik mag een wandeling uitzoeken. Ik probeer natuurlijk een te vinden met niet al te steile stukken. Ik denk er één gevonden te hebben. Dan gaan we eerst met de kabelbaan omhoog, de Schattberg X-press, en kunnen aldaar een beetje rondwandelen.
We gaan op weg. We lopen naar de kabelbaan. Met de Jokerkaart kunnen we gratis mee. We stappen in een kabine. Het duurt een tijdje voor we boven zijn, maar dan zit je ook op 2018 meter. Het is even zoeken naar het juiste pad, maar dan hebben we het gevonden. Het is hier weer een heel andere omgeving dan in het Kaunertal. De bergen zijn minder hoog, ca. 2100-2200 meter, maar je hebt wel uitzicht op de großglockner-bergen in de verte, en dat zijn de hoogste van Oostenrijk.
Edwin zoekt het juiste pad
De wandeling valt inderdaad wel mee. Onderweg zien we een aantal mountainbikers het wandelpad nemen. Stomme lui. Er staat notabene bij dat het een wandelpad is, en er staat een hekje om te voorkomen dat je er met de fiets ingaat. Dat helpt allemaal niet: ze gaan toch. Maar met hun gerem en gedraai maken ze wel het wandelpad kapot.
En dan kunnen we naar de Stemmerkogel. Dat is een berg waar je naar de top kunt lopen. Ik heb daar geen zin in, maar Edwin wel. Nu zijn er twee wandelingen mogelijk. Eén gaat over de top van de berg, en één er omheen. We besluiten op te splitsen. Edwin gaat naar boven, en ik loop eromheen. Aan het eind komen beide weer samen.
Daar gaat Edwin alleen naar de top
Mijn weggetje is vrij gemakkelijk. Ietsje dalen en stijgen, maar niet veel. Het is wel een modderig pad. Ik kom een zijweggetje tegen dat niet op de kaart staat aangegeven. Aan het paaltje te zien dat erbij staat, is het een nieuw pad. Onderweg kom ik een paar koeien tegen. Ik maak er een foto van. Nu blijkt dat op het moment dat ik die koeien fotografeerde, Edwin mij gefotografeerd heeft van bovenaf.
De koeien door mij gefotografeerd
Edwin die mij fotografeert terwijl ik de koeien fotografeer
Wanneer ik bij het samenkompunt ben aangekomen, is Edwin er nog niet. Ik zie hem net weer naar beneden komen. Dat stuk is steiler dan het stuk omhoog, maar hij doet het vrij snel. Edwin zei dat op de top een fototoestel stond. Je kon er een foto van jezelf laten maken dat je op de top staat, en dan later in Saalbach ophalen. Hij heeft het niet gedaan.
Nu hebben we de keuze. Verder lopen naar de volgende top, de Saalbachkogel (die wat minder hoog en steil is), of teruggaan. Het is al 14:15, en de laatste kabine gaat 16:15 naar beneden. Als we dat stuk naar de top gaan lopen, en daarna ook nog terugmoeten, wordt het krap aan. We besluiten nu al terug te gaan. Ik vind het niet erg. Edwin ook niet: die heeft zijn klimmetje gehad.
We lopen dezelfde weg terug. Dat wil zeggen, voor mij dezelfde weg. Om tien voor drie zijn we weer bij de kabelbaan. We gaan meteen weer naar beneden, nadat ik nog even wat schapen heb gefotografeerd die in de buurt rondliepen. Ze hebben van die geinige lange oren. Eén schaap piest terwijl hij gras eet. HIj gaat op zijn knieën zitten om beter bij het gras te kunnen, maar piest gewoon door. Dat is een heel grappig gezicht.
Schattige schaapjes met lange oren
Dit schaapje piest en eet tegelijkertijd
Eenmaal beneden heb ik zin in Kaiserschmarrn. Dat gerecht heb ik al vaak op een kaart gezien, maar ik weet niet wat het is. We gaan op een terrasje zitten, en het blijkt dezelfde tent te zijn als waar we gisteren de pizza hebben gegeten. Kaiserschmarrn blijken stukjes zoet deeg te zijn, met poedersuiker bestrooid en wat rozijnen erdoor. Erbij kregen we een pruimencompôte. Ik vond het erg lekker, alleen het was teveel. Edwin heeft het wel helemaal opgegeten. Buiten op het terras bleek dat ook wespen wel van Kaiserschmarrn houden. Ze kwamen ineens van alle kanten aangevlogen. Het werden er teveel, en we verplaatsten onszelf naar binnen.
We gingen terug naar het hotel. Onderweg kocht ik een Schafsmilchseife (schapenmelkzeepje). Ze verkopen hier meer van dat spul. In het Kaunertal hadden ze ook al Mürmeltiersalbe (salbe zal wel zalf zijn). Eenmaal terug op de hotelkamer gingen we op ons balkon zitten. Edwin viel in slaap in het zonnetje. Hij vindt de stoel niet zo lekker zitten, het is een ligstoel voor mensen van mijn formaat. We wisselen van stoel, en nu val ik in slaap.
Om iets na zevenen gaan we dineren. Ze hebben de schuifpui opgezet, en wij zitten bij die schuifpui. Zo zitten we nog een beetje buiten. Eerst nemen we salade van het buffet. Daarna een kaastaartje, dan een groentensoepje, dan eendenborst met rijst en wokgroenten, en een strudel als nagerecht. Biertje erbij. Lekker, en de hoeveelheden waren goed (dus niet teveel). Ik had het koud gekregen, en tussen het kaastaartje en het soepje ging ik even naar boven om mijn vestje te halen. Dat was beter.
Ik moet nog even van Edwin in het verslag zetten dat ik heb gezegd dat eenden gekweekt werden. Dat vond hij maar raar, het moet zijn gefokt. ok, bij deze.
Nog wat foto's van de wandeling:
Mooi uitzicht op de top
Paardjes hebben ze hier ook
Edwin komt weer naar beneden
Het bergstation Schattberg is weer in zicht
Saalbach vanuit de kabelbaan gezien
Ons hotel vanuit de kabelbaan
Jouw schaap dat piest terwijl hij eet heeft een kromme neus.
BeantwoordenVerwijderenEn die stoel voor mensen van jouw formaat is zeker een slaapstoel!