Dag 1 - dinsdag 17 augustus 2010 - Kandersteg

Om half drie 's nachts was het dan zo ver. De auto was ingepakt en we stonden op het punt te vertrekken. Een raar moment is dat altijd. Hebben we alles? Zijn we niets vergeten? We hadden nog een uurtje proberen te slapen, of in ieder geval te rusten. Daarna trokken we de reiskleding aan, en stopten de laatste dingen in de koffers. Ik maakte wat broodjes klaar, voor onderweg. De koffers gingen de auto in. Verder hadden we nog een beautycase met toiletspullen, vesten en jassen.

Over vesten gesproken, We hadden gisteren allebei een fleece-vest gekocht. We moesten naar de ANWB om een Autobahnvignet te kopen voor Zwitserland. Voor de meeste mensen is de vakantie kennelijk al voorbij, want de kleding ging in de uitverkoop. Tot 70% korting. De fleece-vesten waren 60% korting. Een vest dat voorheen €70 kostte, ging nu dus voor €28 weg. Dat was niet duur. Ik had er een gekozen met roze-paars-wit kleuren, Edwin een met verschillende blauwtinten.
Die vesten gingen dus ook in de auto, samen met een neksteunkussentje en gewoon kussentje (voor het geval ik in slaap val, in de auto), flesjes met drinken en de broodjes.

We waren nog niet de straat uit, of ik vroeg aan Edwin: heb jij de katten nog extra voer gegeven? Nee, dat had hij niet. Ik ook niet. De buren zorgen wel voor de katten, maar je weet niet hoe laat ze komen, dus hoelang ze nog met het voer moeten doen. We zijn toch maar even omgekeerd, en Edwin gaf de katten nog wat extra voer. Daarna gingen we echt weg.

De reis begon voorspoedig. Eenmaal in Duitsland werd het weer snel slechter, en opeens bevonden we ons in een enorme stortbui. Het ging zo hard, dat ik Edwin vroeg langzamer te gaan rijden. Ik had het nog niet gezegd, of de stortbui ging nóg harder, en Edwin minderde vaart naar zo'n 70 km/uur. Toen ging het wel. Je zag geen hand voor ogen en de ruitenwisser ging als een dolle te keer. De bui duurde gelukkig niet lang, en daarna konden we goed doorrijden. We draaiden de A3 op en zagen het ZOO-teken boven de weg, in de buurt van Oberhausen en Duisburg. Dat is zo'n herkenningspunt, waar je elke keer weer van zegt: O ja, dat kennen we.
Even later viel ik in slaap. Ik werd wakker, en het regende weer. Volgens Edwin was het heel wisselvallig weer. Droge stukken afgewisseld met regen, soms hard.

Om ongeveer 06:00 uur stopten we bij een Raststätte, Bruchsal genaamd. Daar dronken we een kopje koffie, en ging ik naar het toilet. EVen de beentjes strekken, dat is wel lekker. Edwin had geen last van stijfheid. Gelukkig maar. Na ongeveer een half uurtje reden we weer verder. Er zijn veel wegwerkzaamheden, waarbij ze één rijstrook aan het vernieuwen zijn. Steeds om en om, 5 km wegwerkzaamheden, 5 km niet. Om de stukken met wegwerkzaamheden kon je niet inhalen en je kwam natuurlijk onherroepelijk achter een vrachtwagen terecht, die je dan op de stukken waar geen wegwerkzaamheden waren, kon inhalen.

Ik viel weer in slaap en kreeg van de reis niet zo heel veel mee. Om 08:30 uur reden we Zwitserland binnen. Zwitserland heeft nog echt een grens met grenswachten (geen lid van de EU). We mochten gelukkig doorrijden. We gingen vrijwel meteen tanken. De benzine kost hier 1,76 CHF, omgerekend €1,33. We dronken hier ook een kopje koffie en aten er een broodje bij. Nu moest Edwin naar het toilet.

We reden weer verder. Natuurlijk viel ik weer in slaap. De bergen kwamen in zicht, de échte bergen, met sneeuwtoppen. Edwin probeerde mij wakker te houden, door telkens te zeggen hoe mooi het uitzicht wel niet was. Uiteindelijk werkte het, en viel ik niet meer in slaap. Om 10:57 uur reden we de parkeerplaats van ons hotel op. Officieel mag je pas om 13:00 uur inchecken, maar de kamer was al klaar, dus we konden er meteen in. De kamer is netjes, maar de inrichting is wat gedateerd. De föhn is zo'n afgrijselijk ding aan de muur dat lucht blaast. Twee spots als bedlampjes. Een radio uit het jaar nul. De hoofdkussens zijn van die kussens waar de vulling onder je hoofd vandaan gaat als je erop gaat liggen. Je had dus net zo goed geen kussen kunnen hebben. We zijn blij onze eigen kussens meegenomen te hebben.

We gingen het dorp Kandersteg verkennen. Er zijn ongeveer 3 supermarktjes, veel hotels, souvenirswinkels, winkels met sportspullen (schoenen, kleding). Niet ver van het dorp is een waterval, waar we naar toe gingen lopen.





De waterval is wel mooi, hij valt in meerdere etappes, en is best groot. Edwin ging wat dichterbij om te poseren:



Opeens zagen we mensen die de steile bergwand aan het beklimmen waren. Klettersteigen noemen ze dat hier.



Er gaat een kabine naar boven, dus wie weet nemen we nog een kijkje. Nu liepen we weer terug naar beneden. In een van de supermarktjes kochten we een fles wijn voor vanavond. Die brachten we naar het hotel. We hadden wel trek gekregen, en vroegen of we in het hotel wat konden eten. Ze hadden de kleine kaart beschikbaar. We kozen allebei de Tagessuppe, die tomaten-crème-suppe bleek te zijn. Echt een lekkere soep. Daarna gingen we terug naar de hotelkamer.

Bij Edwin sloeg de vermoeidheid toe. Hij heeft de hele nacht niet geslapen, natuurlijk. Hij ging op bed liggen om een dutje te doen. Ik ging wat foldertjes kijken, die we hadden meegenomen van de Tourist Informationen. Daarna werd ik ook weer lui, en ging ook op bed liggen. Ook ik viel in slaap. Edwin was ook even wakker, maar draaide zich weer om en sliep verder.

Toen het ongeveer etenstijd was, gingen we op zoek naar een restaurant. Ik had in een van de foldertjes een restaurant gevonden dat streekgerechten serveerde (Rösti, Raclette, dat soort dingen). We konden het hele restaurant toch niet vinden! Dan maar een andere. We gingen hotel Adler binnen, omdat de kaart die buiten hing, wel lekkere gerechten leek te bevatten. Edwin had varkensmedaillons met spek en courgette, ik had rumpsteak met kruidenkorst, aardappelpuree en groeten. Het was erg smakelijk klaargemaakt. Aan een tafel verderop zat een groep scouts. Die hadden we al meer zien lopen. Van verschillende nationaliteiten ook. Dit waren Engelsen. Het waren wat oudere scouts, in een ander deel van het restaurant zaten wat jongere mensen, lees middelbare-school leeftijd. Ze hadden allemaal een sjaaltje om, zodat ze elkaar onderling herkennen. Wat ziet dat er dom uit, maar goed.

Na het eten gingen we terug naar het hotel. Ik ging het verslag schrijven, en een boekje lezen. Edwin ging wat internetten, want we hebben gratis WiFi-toegang hier.