Dag 8 - 24 augustus 2010 - Riva

Het ziet er wat bewolkt uit boven de bergen, maar het is al wel warm. Het ontbijt is behoorlijk uitgebreid, zeker voor een Italiaans hotel. Het is alleen wel wat anders dan we gewend zijn. Weer veel zoetigheid: cake, koekjes, plaatkoek, en dat soort dingen. Maar gelukkig ook wel gewone broodjes en beleg. Ook een eitje behoort tot de mogelijkheden. Ik vind de koffie vies, dus dat neem ik morgen niet meer.

Na het ontbijt gaan we kijken wat we gaan doen. Het is nu al behoorlijk warm, dus een lange wandeling zit er niet in. Het is hier trouwens toch niet zo'n wandelgebied, zoals je dat in Oostenrijk en Zwitserland wel hebt. De hele dag rondhangen bij het zwembad is ook niks. Dus ja, wat te doen? We kunnen een eindje gaan rijden. Ok, dat doen we. We zoeken een route uit. Er zijn hier in de buurt nog een aantal kleinere meertjes. We rijden eerst naar het Lago di Ledro, dat is vlakbij aan de noord-westkant van het gardameer. De weg voert door een smal dal, met bergwanden die groen zijn van de naaldbomen. Wanneer we het meer in zicht krijgen, bij het plaatsje Molino, stappen we even uit om rond te kijken.



We wandelen een eindje langs de waterkant. Wanneer het pad ophoudt, en we over de weg zouden moeten gaan lopen, keren we om. Er zijn wat winkeltjes. Ik koop een paar olijfhouten dingetjes. Dat vind ik zo mooi, die spullen van olijfhout.

We rijden verder via Storo naar het Lago d'Idro. Dat is een wat groter meer, maar dat is relatief t.o.v. het Lago di Ledro, want vergeleken met het Gardameer is het een piepkleintje. We waren van plan bij Idro te stoppen om wat te eten, maar Idro viel wat tegen wat betreft restaurantjes, of überhaupt centrum. Heeft het wel een centrum? Wij konden het niet vinden.

Dan maar weer terug naar het Gardameer. Er gaat een weggetje van Idro naar het Gardameer. Wat we ons echter niet realiseerden is dat het op de kaart een geel weggetje is, waar de andere rood zijn. Dat betekent dat het een wat kleiner weggetje is. Nou, dat hebben we geweten! Het gedeelte van de weg was zó smal dat twee auto's elkaar maar net konden passeren. Op zo'n smal stuk hadden we tegenliggers. Edwin reed een stukje achteruit terug en zo dicht mogelijk tegen de vangrail aan (ja, wij zaten aan de dalkant). Het hield niet over, slechts centimeters. De tegenligger reed ons voorbij en de spiegels raakten elkaar net niet. Hij wilde zijn auto niet beschadigen aan de bergwand, wij niet aan de vangrail. De weg is ook nog eens erg bochtig, zodat je een tegenligger op het laatste moment pas ziet als wij of zij de bocht om komen zetten.
Ik vond het doodeng, en was blij toen we het smalle stuk gehad hadden en de weg weer wat breder werd. Ik hield de deur van de auto gespannen vast, wat natuurlijk geen bal helpt, maar je doet het toch onwillekeurig. Dat stukje heb ik niet echt van het uitzicht genoten, hoewel het best mooi was. Ook Edwin was blij dat het voorbij was. Als hij dit geweten had, was hij er niet aan begonnen. Maar als je er eenmaal opzit, kun je niet meer terug.

Verderop was weer een meer, het Lago di Valvestino. Dat is een heel apart meertje. Langgerekt, smal en helemaal geen bebouwing. Ik was helaas niet in de gelegenheid foto's te maken, maar het is heel mooi. Aan het eind zagen we een dam: het is een stuwmeer. Hier kon ik er weer wat meer van genieten. Het was een erg mooi stuk. Na het meer waren de moeilijkheden voorbij en we reden naar het Gardameer, en aan de westkant weer omhoog naar Riva. Dat stuk hebben we gisteren ook al gereden.

We parkeerden de auto weer bij het hotel. Het is erg druk, er was nog net een plekje vrij. We brachten de spulletjes naar de hotelkamer, en gingen daarna Riva in om op een terrasje neer te strijken en een bier te drinken. We namen er ook een Lasagne al Forno bij, want het was ondertussen 15 uur en we hadden niet geluncht. Het was geen grote hap, net goed eigenlijk. We konden heerlijk naar het voorbijkomende publiek kijken. Soms hoor je mensen Nederlands praten, dus die zijn er ook nog hier.

Daarna slenterden we nog wat door het centrum. Dat is best groot, maar op een gegeven moment heb je het allemaal wel weer gezien. Edwin kocht een horloge van het merk Sector. Hij vond hem meteen leuk toen hij hem zag, maar ja, je kent Edwin. Die moet er even over nadenken voordat hij geld uitgeeft. Na enige aansporing van mijn kant, kocht hij hem toch.



We gingen even op een bankje zitten om naar de voorbij komende boten te kijken. Het was ondertussen bijna half 7, dus we gingen maar eens wat eten. We streken bij een restaurant neer en namen weer een pizza met een karafje witte wijn. De wijn was niet heel bijzonder, maar de pizza was prima. Er kwam een Italiaans gezin naast ons zitten, zo'n luidruchtig gezin, waarvan ieder lid zijn best doet de rest te overstemmen. Het was gedaan met de rust. We namen nog een capuccino na en daar gingen we weer.

Op de terugweg gingen we langs een supermarkt, een COOP, en kochten een fles wijn en wat pasta van het merk Barilla. Dat is hier in Italia hét merk voor gedroogde pasta, en in Nederland bijna niet te krijgen. (Ik heb alleen bij de Jumbo een paar varianten gezien.) Het was al bijna donker toen we op de hotelkamer terug waren.