Vandaag vertrekken we uit Kandersteg. We stonden een uur eerder op dan normaal en pakten de koffers zoveel mogelijk alvast in. Daarna gingen we ontbijten. Na het ontbijt rekenden we af en brachten de koffers naar de auto. En toen gingen we, om 9:30 uur reden we weg. We gingen met de trein naar Goppenstein. Dat is een autotrein, waar alle auto's achter elkaar oprijden.
We waren iets te vroeg, maar niet veel: we hoefden maar een paar minuten te wachten. De trein rijdt door een tunnel. Het is stikdonker in de tunnel. Sommige mensen doen het binnenlichtje van hun auto aan of je ziet weerschijnsel van navigatiesystemen. Verder zie je af en toe een rood of groen lampje in de tunnel zelf, maar verder helemaal niets. Het duurt een kwartier. Dan rijden we de tunnel weer uit en zijn bij station Goppenstein. Dit gedeelte van Zwitserland heet Wallis. We gaan naar de Simplonpas, om daar de grens met Italië over te steken. Dit is een erg mooi gebied. Erg ruig en weinig huizen. We rijden door een heel smal dal, de bergwand aan de andere kant is heel dichtbij.
Zwitserland is geen lid van de EU, dus we moeten weer langs een grenswacht. We mogen doorrijden. Zodra we in Italië zijn merken we het meteen: de wegen zijn smaller. Het is wel een goede weg hier. we dalen weer af. Het weer lijkt hier minder mooi: veel bewolking en somber. Het is echter wel droog en niet koud. Het schiet niet hard op, maar dat is normaal wanneer je door de bergen rijdt: je kunt niet hard. Dat hoeft ook niet, we hebben tijd genoeg en het is een mooie weg.
We volgen in eerste instantie de borden Milaan en Autostrada (snelweg). Daarna gaat het richting Venetië. Ik slaap weer een groot deel van de weg. Hier op de Po-valkte is de weg vrij saai. Wanneer het bijna 1 uur is, stoppen we even om wat te eten en drinken. We stappen de auto uit bij een AutoGrill. Wat is het heet buiten! Wanneer je in de airconditioning van je auto zit, heb je het niet zo door, maar het is hier hartstikke warm. We gaan naar binnen en nemen een broodje en een capuccino. Ze hebben hier zo'n raar systeem dat je eerst een bonnetje moet halen en moet zeggen wat je wilt hebben. Je betaalt vooraf. Dan kun je naar de balie gaan, en nogmaals zeggen wat je wilt hebben. Ze maken het warm voor je en geven het aan je. Met de capuccino precies hetzelfde. Maar je merkt het dat we in Italië zijn. Zelfs bij een wegrestaurant is de capuccino uitstekend. Ik ga nog even naar het toilet en dan gaan we weer. De pauze duurde een half uurtje.
Na een tijdje zien we de borden Lago di Garda. Die volgen we en rijden aan de westkant langs het meer naar het noorden, naar Riva del Garda. Riva ligt helemaal aan de noordkant. Ook deze weg gaat niet snel. Het is heel smal. Op enig moment mogen geen vrachtwagens meer verder rijden. Dat is waarschijnlijk omdat het daar te smal voor is. Maar ook bussen zijn best groot en breed, en soms moet je er een passeren. We zagen twee bussen elkaar passeren en dat ging maar net.
om 15:45 zijn we bij het hotel. We rijden het eerst voorbij, maar bij de tweede poging hebben we het toch gevonden. Het is druk en we kunnen de auto nog maar net kwijt op het parkeerterrein. We krijgen kamer 451. Ook hier is het warm, buiten. Ongeveer 30 graden. Gelukkig heeft de kamer ook airco. We brengen de koffers naar de kamer, kleden ons om (korte broek) en gaan naar het plaatsje bekijken.
Het is hier best druk. Er zijn veel mensen in het water aan het zwemmen, of surfen, zeilen, en wat dies meer zij. We lopen via de waterkant naar het centrum en lopen wat door de straatjes heen. Het is heel toeristisch, maar dat vind ik wel leuk.
We zoeken een restaurant aan het water uit en gaan zitten om wat te drinken. Het lijkt wel of ze niet door hebben dat er nieuwe gasten zijn. Maar eindelijk komt er dan toch iemand en we bestellen een bier. Het waait vrij hard. De tafelkleedjes waaien bijna van de tafels af. De parasols hebben ze goed vastgezet, die blijven wel staan. Op andere terrassen hebben we de obers ermee zien worstelen, maar hier niet. Even later zien we het voltallige personeel van het restaurant op een rijtje aan het water zitten. Ze hebben pauze. Wanneer ze weer naar binnen gaan, bestellen wij een pizza. Die komt, in tegenstelling tot het drinken, vrij snel. Het was een lekkere pizza. De prijzen zijn niet te vergelijken met die in Zwitserland. We zijn ongeveer 1/3 kwijt van wat we aan eten uitgaven in der Schweiz. De obers praten hier Duits, Engels en Italiaans door elkaar. Het maakt dus niet zoveel uit wat je zegt: ze verstaan je wel. We zitten langs een doorgaande route, dus we kunnen leuk mensjes kijken. We zitten ook aan het water bij een aanlegplaats van rondvaartboten en pondjes, dus ook dat is wel leuk om naar te kijken. Terwijl we aan het loeren zijn, eten we onze pizza op. (of is het andersom?)
De zon zakt achter de bergen, de wind gaat wat liggen, maar het wordt niet koud. We rekenen af, en lopen weer langs het water terug. De zwemactiviteit is sterkt verminderd. Wat een rust, vergeleken bij vanmiddag. Toen we hier de vorige keer waren, was het ook niet zo druk, althans niet dat ik me kan herinneren. Maar toen was het half september, dus de vakantie zal toen wel voorbij zijn geweest, en nu is het nog vakantie. Ik vind het niet erg dat er wat bedrijvigheid is. Als je de enige toerist bent, is het ook niet leuk.
Op de terugweg kochten we een flesje wijn bij een 'enoteca' (wijnwinkel). Toen we terug in het hotel waren, vroeg Edwin of we internet konden krijgen. Ze hebben hier geen draadloos internet, maar wíj hebben geen kabel bij ons. Die konden we gelukkig lenen. Het kost €6,- per 24 uur, maar dat is 24 aan het internet en geen etmaal. Die prijs viel wel mee.
De batterij van Edwin's muis was bijna op, dus hij ging nog even naar een supermarktje om batterijen te kopen. Hij kwam al snel terug en toen ging ik het verslag schrijven en hij een spelletje golf spelen.
Hoi Clau en Ed,
BeantwoordenVerwijderenwaarom gingen jullie met de trein? Zag er wel grappig uit. Ik hoop dat jullie goed weer houden. Ze zeiden net op het nieuws dat er vandaag een buitje kan vallen aan het garda meer...
Jacqueline