Dag 6 - 22 augustus 2010 - Kandersteg

Onze laatste dag hier. Het lijkt weer mooi weer te gaan worden. Bij het opstaan is de hemel helemaal blauw.

Toen we laatst naar Adelboden reden in het dal naast het onze, het Kiental, hadden we geparkeerd bij een bordje waarop stond: Pochtesessel en Cholehrenschlucht. We dachten met het stuk waterval dat we gezien hadden, dat we al bij de Cholehrenschlucht waren geweest, maar toen Edwin later op de kaart keek, bleek dat helemaal niet het geval te zijn. De foto's op Google Maps lieten iets heel anders zien. Iets veel leukers. We keken op de wandelkaart (overigens niet een van papier, maar ook digitaal, op www.mapplus.ch) en zagen dat het goed te bewandelen was.

Vandaag reden we dus weer terug naar het Kiental, naar de schlucht. We parkeerden weer op hetzelfde parkeerplaatsje en liepen weer langs de waterval. Maar nu liepen we door. We kwamen langs een boerderij waar de kippen los rondliepen, ze hadden geitjes en konijntjes.


Hen met kuikentjes op de boerderij

Het pad liep stijgend langs de rivier. Eigenlijk was het veel te warm voor een stevige wandeling. Gelukkig wordt dit geen lange wandeling. De bordjes gaven een half uur als indicatie.

We kwamen langs de Jungbrunnen, een deel van de rivier waar het laatste stuk van de waterval in uitkomt, en waar je kan baden. We zagen een paar mensen pootje baden. Zij liever dan ik. Volgens het bordje was het water heilzaam en verjongend. Yeah, right! Volgens mij is het alleen maar heel erg koud.

Daarna kwamen we al snel bij de ingang van de kloof. Op het smalste punt is het maar 2 meter breed.


Edwin aan het begin van de kloof


Het pad door de kloof

Er liep een trap langs de wand omhoog, dus wij erin. Wat een donderend geraas in die kloof. Je kon elkaar onmogelijk verstaan. Het lawaai droeg nog bij aan de indruk van woestheid en natuurkracht, die al gewekt was doordat het water meters diep in de rots plonst. Het is hier overigens wel lekker koel. Het water heeft de rots uitgesleten, wat je kon zien aan de ronde vormen de gladheid van de rots. Heel apart.


In de kloof


Donderend geraas

Toen we boven waren en de kloof weer uitliepen, rustten we even uit. Je kon verder lopen, maar we wisten niet precies hoe het pad ging en we wilden weer terug naar de auto. Dus gingen we dezelfde weg terug en liepen nogmaals door de kloof maar nu naar beneden. Wat een mooi natuurverschijnsel. Maar zonder dat de natuur door mensenhand geweld was aangedaan (de trap en wandelpad) hadden we dit niet kunnen zien.




De flits heeft ook de waterdruppels in de lucht opgelicht

We kwamen nogmaals langs het boerderijtje. De rest van het dal is eigenlijk heel lieflijk. Bijna niet te geloven dat hier zo'n ruwe kloof ligt.


Lieflijk landschap in het Kiental

We waren weer bij de auto. Het was nu 12:45 uur. Wat doen we? Oorspronkelijk waren we van plan in dit gebied op vakantie te gaan in het plaatsje Lauterbrunnen. Edwin stelde voor daar naartoe te rijden, om te kijken of dat inderdaad een goede keuze zou zijn geweest. Er waren geen hotelkamers meer beschikbaar toen we wilden boeken, dus dat is de reden dat we in Kandersteg zijn uitgekomen. Wel waren er nog kamers in het naastgelegen plaatsje Wengen. Maar toen we de eigenschappen van het hotel bekeken, zag we overal staan dat er geen parkeergelegenheid was. Wat raar! Ik zocht wat meer informatie op en kwam er achter dat Wengen autovrij is (net zoiets als Zermatt). Je parkeert je auto in Lauterbrunnen en gaat dan met de tandradbaan verder. Geen wonder dat daar nog kamers genoeg beschikbaar waren. Dat is toch veel te lastig, allemaal?

We gingen ernaartoe rijden, wat nog 45 km zou zijn. Eerst dit dal uit naar de Thunsee, via Spiez en Interlaken het dal van Lauterbrunnen in. We waren er nog vrij snel, en parkeerden onze auto op een grote parkeerplaats. Er is een hele mooie waterval vlakbij. We maakten wat foto's, want nu stond de zon er nog op. Straks is dat niet meer het geval, want dan is de zon achter de rots verdwenen. Na de foto's gingen we wat eten. We streken neer bij Hotel Oberland en bestelden een Rösti, allebij met verschillende dingen erdoor en met raclettekaas afgedekt. Het was heel lekker, maar ook wel machtig.

Na de lunch gingen we door het dorpje lopen om te kijken wat er verder nog te beleven viel. Niet veel, maar het is zondag, dus de meeste winkels zaten dicht. Een enkel souvenirswinkeltje was wel open, want er waren toeristen genoeg om wat aan te verdienen.

Daarna zijn we naar de waterval gelopen. Het was een stukje behoorlijk steil omhoog, dan door een korte tunnel. Daarna kon je via een uitgehouwen pad tot vlak onder de waterval komen. Op het uitgehouwen pad hielden we het niet droog, want de waterval stuift en druppelt behoorlijk. Maar het was wel mooi. Toen hadden we het hier wel gezien.


Waterval bij Lauterbrunnen




Het is een erg mooi gebied, en beslist waard eens terug te komen. De rest van het dal is inderdaad bijna overal autovrij, maar met de trein, en kabelbaan kom je op een heleboel leuke stukjes. Dus wie weet, een volgende keer....

Op de terugweg naar ons hotel, toen we bij Interlaken kwamen, kwamen we in de file terecht. Er waren twee ongelukken gebeurd, met auto's die op elkaar geklapt waren. Dat was echter niet de oorzaak van de file. Het was gewoon druk, en dat kan komen doordat veel mensen weer terug naar huis rijden (het is immers zondag). Het werd later wel rustiger en toen we ons dal inreden, was er niets meer van te merken. Ik viel in slaap en werd weer wakker toen we al in Kandersteg waren.

In plaats van op ons balkon of op de hotelkamer te gaan zitten (waar het respectievelijk heel warm en heel saai is), zijn we beneden op het terras van het hotel gaan zitten met een Weizenbier erbij. We hadden een boekje meegenomen en gingen zitten lezen. we werden bediend door Douwe Dabbert. Dat is een serveerder in dit hotel, die je zo een stok met een knapzak zou geven, dan is het plaatje compleet. Ik vind hem wel grappig, zoals hij zijn best doet een vriendelijk en kundig serveerder te zijn, maar nogal klunzig overkomt met zijn waggelende manier van lopen.

Er gaat een ouder echtpaar zitten dat we ook al gezien hebben bij de Sünnbuel, een paar dagen gelden. Het is een amerikaans echtpaar, dat constant aan het kletsen is, vooral de vrouw. Ze hebben een hele aparte manier van praten, heel rustig en alle woorden goed uitsprekend. Ze doen er zeker drie keer zo lang over om iets te zeggen dan wij dat zouden doen. Dus dan is het geen wonder dat je de hele tijd aan het praten bent.

Edwin neemt de Kalbsgeschnetzeltes nog een keer en ik de Blausee forelle. Ik neem er ook nog een bier bij, het is de tweede halve liter van vanavond. De serveerster vraagt: Is dat wel goed voor u? Ze suggereert dat anders Edwin mij wat kan helpen. We lachen met elkaar. Wanneer ik even later de vis heb opgegeten, is Edwin's glas een stuk leger dan dat van mij. Zullen we ruilen van glas, vraag ik. Edwin zegt: Ja, wissel jíj het glas maar even om. Ik denk, waarom zegt hij dat zo op die manier? Ik heb een vermoeden, en ja inderdaad, de serveerster staat achter mij en ziet het gebeuren, en lacht.

We hebben de hele tijd buitengezeten, en zien de laatste zonnestralen op de bergen schijnen, en dan zijn ze helemaal in de schaduw. Prompt wordt het ook kouder, en het duurt niet lang of ik wil naar binnen. We gaan terug naar de hotelkamer, en zoeken de route uit die we morgen gaan rijden.